Ուզում եմ, որ ճիշտ ապրենք!!!!

Փորձում եմ այս կյանքի մասին մտածել, հասկանալ, թե ինչ է ինքը իրանից ներկայացնում......
 Մտածում եմ, մտածու՜մ ու հասկանում,որ շատ տխուր տեսարան ա էս մեր կյանքը: Մի երկու օր առաջ նստած էի քաղաքի մարդաշատ վայրերից մեկում ու նայում էի անցնող մարդկանց (իմ սիրելի զբաղմունքներից մեկնա իմիջայլոց): Տարբեր տեսակի մարդիկ էին անցնում ու նաև շատ զբոսաշրջիկների նկատեցի, որոնց մեծ մասը մեծահասակ զույգեր էին: Նայում էի նրանց ու հիանում, որ այդ հասակում այդքան լավ տեսք ունեն, երջանիկ են, եռանդով լի ու կարողունակ ճանապարհորդելու: Մի կողմից ուրախանում էի նրանց նայելով, մյուս կողմից այնքա՜ն տխրում, որ մեր տատիկներն ու պապիկները այդպիսին չեն: Նայում ես մեր ժողովրդի դեմքին՝ հոգսաշատ, դժգոհ, ջղային, դժբախտ, թափթփված տեսքով, չխնամված.... ինչի՞՞՞՞՞՞
 Ինչի՞ ենք մենք սենց սխալ ապրում, ինչի՞ էսօրվա օրով արտասահմանցիները կյանքն են վայելում, իսկ մենք սենց տխուր դեմքերով ման ենք գալիս: Էս հարցիս գլխավոր ու առաջնային պատասխանը ինձ թվում ա սոցիալական անբավարար վիճակն ա, հետո արդեն մեր ազգին բնորոշ ծանր բնավորությունը, ամեն ինչ բարդացնելու ու վատը տեսնելու սովորությունը:

 Ես չեմ մեղադրում մեր ժողովրդին, մենք այնպիսին ենք ինչպիսին կանք, բայց էնքան եմ ուզում բոլորին երջանիկ տեսնեմ, ուզում եմ, որ մենք էլ լինենք անհոգ, ուրախ, բարի կամ գոնե բարիացակամ, ու խոր ծերության հասակում էլ ոչ թե նստենք դիվանին լուրեր նայենք, բողոքենք ու վաբշե մոռանանք, որ երկու շաբաթ ա չենք լողացել:D, այլ էտ արտասահմանցիների նման ուրախ, զվարթ գնանք ճանապարհորդելու՝ մեր  ծեր, բայց սիրող կյանքի ընկերոջ հետ:

Կարոտել էի քեզ...

Առաջին սեր՝ մաքուր ու անկեղծ մի զգացմունք, որը շատ-շատերին է ծանոթ: Ինձ այդ զգացմունքը երանելի ու քաղցր հիշողությունների գիրկն է տանում, հիշողություններ՝ որոնք երբեք չեն մոռացվի:
 Արդեն անցել է վեց տարի ինչ ես ավարտել եմ դպրոցը և իմ առաջին սիրուն այդ ժամանակվանից էլ չեմ տեսել: Չեմ տեսել, բայց շատ եմ մտածել նրա մասին....
 Գուցե մտածեք, որ գժվել եմ, բայց այդ սերը չափազանց քաղցր ու մաքուր էր, որ մոռանայի, թեկուզ իմ կյանքում շատ բաներ են փոխվել և հիմա սիրում եմ ուրիշ մեկին: Շատ եմ մտածել նրա մասին, շատ եմ երազել մեր հանդիպման մասին.... Ես նրա մեջ թերություններ չեի գտնում, նա էր իմ աշխարհը ու իմ էությունը....

 Վեց տարի հետո, մի պայծառ օր, ես նրան տեսա..... տեսա, բայց չճանաչեցի: Մի պահ անտարբեր անծանոթի հայացք գցեցի նրա վրա ու անցաաա.... Բայց հետո կանգ առա, զգացի, որ ինչ որ հարազատ բան կար էտ անծանոթի հայացքի մեջ... շրջվեցի, նա նայեց ինձ, ժպտաց ու հեռացավ... վերջ, հեռացավ ու ես չհասցրեցի գոնե նրա աչքերին նայել՝ նրա կապույտ ու չքնաղ աչքերին, որ այնքաաա՜ն կարոտել եմ: Մի խոսքով շատ տխրեցի, որ իմ մոտ ուշ տեղ հասավ, որ դա Նա էր.... ամբողջ ճանապարհին մտածում էի նրա մասին, նա ինձ ճանաչեց, իսկ ես նրան՝ ոչ.....

Այդ ու՞ր առանց վարորդական իրավունքի:D

 Էսօր ջղայինացած տուն եմ եկել ու ուզում եմ մի քիչ բողոքեմ.... Մեր ազգի չտեսությունը չափ ու սահման չունի: Երբ պիտի էս ժողովուրդը սովորի, որ աղջիկն էլ ա մաաարդ ու կարա մեքենա քշի ու դա եսիմ ինչ շքեղություն չի (համենայն դեպս կոնկրետ իմ համար դա անհրաժեշտություն ա):   Չեն ուզում հասկանան, որ պետք չի ամեն աղջիկ վարորդի վրա զարմանալ, ոնցոր այլմոլորակային տեսած լինեն: >>>>>>Էսօր խանութ էի ուզում մտնեի, մեքենան կայանեցի ու ուզում էի իջնեի, հանկարծ նկատեցի <մի Բուռջ> հավաքված անբանուգործ ..... ինչ ասեմ որ լավ Ըլնի... : Կանգնել են ու անհամբեր սպասում են, երբ պիտի մեքենայից իջնեմ, որ Էշ Էշ դուրս տան ու արդեն սկսել էին՝ < յաաա՜, պաա՜հ պաա՜հ>: Տո՛ զիբիիիի՜լ քեզ հաաա՜.... մի խոսքով նեռվայինացա հետ նստեցի մեքենան ու գնացի ուրիշ խանութ:
Առակս ինչ կցուցանե՝ խի պիտի ես Էտ չտեսների պատճառով անկապ բենզին ծախսեի ու ուրիշ խանութ գնաի??? Հը?
 Բայց մի բան էլ կա, բացի էտ անտեր չտեսներից՝ մեր սիրելի հայուհիները, որ (մի քիչ կոպիտ կասեմ, բայց կասեմ մեկա) չտեսան պատից կախ, տեսան ճակատից կախ: Ինչ կա էտ մեքենայի մեջ, որ իրանց տենց լավ են զգում??? Իհարկե ոչ բոլորի մասին ա խոսքը...
 Մի օր կարմիր լույսի տակ կանգնած սպասւմ եմ իմ կանաչ լույսին, մեկել մի հատ <աղջիկ> ,մեքենայի բոլոր չորս ապակիներն էլ իջացրած, երաժշտությունը մինչև վերջ բարձրացրած ու ամենակարևորը ծամոնը նենց էր ծամում ոնցոր աշխարհի վերջին ծամոնն էր՝ էլ չէր լինելու.... ուֆ մի խոսքով անդուր տեսարան էր: Սենց որ գրեմ մի դավթար բան կստացվի, ավելի լավա եզրափակեմ, ասելով՝ հերիք ա ժողովուրդ մի քիչ շնորք սովորենք էլի վերջապես:

  Հա ու մի բան էլ ասեմ, հերք ա կին վարորդների մասին տափակ տափակ կատակներ անել, որովհետև մեքենա վարել չկարողանալը հեչ կապ չունի կանանց հետ, դա մարդուց ա: Այ օրինակ տաքսիստները ընդհաաաաանրապես վարել չգիտեն, նստում ես տաքսի ու լեղաճաք եղած իջնում՝ փառք տալով Աստծուն, որ գլուխդ չկերավ: Կամ էլ շաաա՜տ շաա՜տ եմ հանդիպել տղա վարորդների, որ նույնիսկ parking անել չգիտեն, ասենք մի տաս ժամ սպասում ես, թե երբ պտի էս մարդը կարանա այսպես ասած զադնի տա, որ իրա տեղը կանգնես: Եկեք համաձայնվեք, որ մեքենա վարելու կարողությունը մենակ տղամարդկանց չի տրված: Եթե մարդը ԲՈՒԹ ա, դրան բուժում չկա, ուզում ա կին լինի, թե տղամարդ:

Դեռ չեմ մոռացել...

 Արդեն հեռու ենք իրարից,

Բայց ես քեզ դեռ չեմ մոռացել,

Արդեն օտար ենք իրար

Բայց շուրթերիցս համբույրդ չի չորացել:

Ուզում եմ խենթանալ ու քեզ նորից զանգել,

Գալ քեզ մոտ, քեզ սիրե՜լ, անկուշտ համբուրել,

Փարվել կրծքիդ, բույրդ նորից զգալ,

Լինել քո կողքին ու չհեռանալ...

Խեղդվում եմ այս կարոտից,

Անիմաստ է կյանքս նորից,

Բայց չեմ լսի էլ սրտիս,

Հավերժ կջնջեմ քեզ իմ կյանքից:

Բարև իմ բլոգ

 Բարև իմ նոր ծնված բլոգիկ: Դու դեռ շատ փոքրիկ ես ու ոչինչ չգիտես այս աշխարհի մասին, բայց ես քեզ կպահեմ, կփայփայեմ ու կզարգացնեմ: Ուզում եմ, որ դու իմ աշխարհի արտացոլումը դառնաս ու պատմես մարդկանց իմ զգացմունքների, հույզերի ու մտքերի մասին: Մի՛ վախեցիր իմ փոքրիկ, ես քեզ ցավ չեմ պատճառի անիմաստ copy paste-երով, կկերակրեմ միայն իմ սեփական մտքերով ու դու կդառնաս սիրուուուուն, պուպուուուուուշ ու հետաքրքիր բլոգիկ: Դե ինչ առա՛ջ համարձակ իմ փոքրիկ:)))